reminescencje

Nieopatrznie, podczas pisania ostatniej notki, obudziłem NOSTALGIĘ. NOSTALGIA to potężna siła, po której nie wiadomo czego się spodziewać. Czasami porywa do działania, ale znacznie częściej sprowadza gnuśność i apatię.

Krytycy muzyczni (zwłaszcza polscy) wiecznie czują na plecach smutne sapanie NOSTALGII. Nic dziwnego, bo kiedyś faktycznie było lepiej. Lata dziewięćdziesiąte były najlepszym okresem w polskiej muzyce. Festiwale nie zdążyły się zdziwczyć. W szczytowej formie byli Budka Suflera, Perfekt, T.love (kto pamięta Szwagierkolaskę?). Potem giganci przestali tańczyć (ze starości) i została pusta scena.

Wkroczyła na nią NOSTALGIA. Bez problemu znalazła miejsce wśród oderwanych od próbujących zatrzymać czas mediów. Potem wydała na świat radio Złote Przeboje, zabrała Niedźwieckiego Trójce i wciąż sieje apatię. Średniaki, zamiast słuchać skostniałego radia, słuchają Eski, ściągają zagraniczne MP3 i robią kiepskie zrzynki z Anglosasów. Nawet najdrobniejsze przebłyski geniuszu przechodzą bez echa i zaszywają się w podziemiu, bo radia wolą hamować recesję w Stanach, niż przejmować się losami młodych Polaków. Albo, ku czci przeklętej NOSTALGII, uciekać w przykurzone starocie. Ile można, pytam. Ile można.