reminescencje

Kiedy zaczynali na początku lat dziewięćdziesiątych, nikt ich nie rozumiał. Wtedy brytole nie chcieli słuchać psychodelicznego rocka. Na A Storm in Heaven i A Norhern Soul było słychać co prawda inspiracje bijącym rekordy popularności britpopem, ale znacznie mocniej dawały o sobie znać naleciałości Sonic Youth i oryginalnych mistrzów psychodelii z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych.

Słuchacze dostrzegli The Verve dopiero kiedy chłopaki spuścili z tonu i wydali legendarne Urban Hymns, które wkrótce stały się ulubioną płytą twórców reklam. Novum polegało na szerokim wykorzystaniu delikatnej muzyki symfonicznej, która kontrastowała z brutalnymi tekstami o życiu i ćpaniu. Gorzka esencja tej płyty zawarła się już w pierwszych jej słowach: "Cause it's a bitter sweet symphony, this life". U szczytu kariery zespół nagle się rozpadł. Lider Richard Ashcroft rozpoczął mało spektakularną solową karierę, a reszta składu całkowicie znikła na ponad dziesięć lat.

Wrócili bez zapowiedzi i już tytułem płyty ("Forth" – "Naprzód") dali znać, że na tym się nie skończy. I nawet, jeśli nie zaproponowali nic równie oryginalnego jak "Urban Hymns", to i tak świetnie dali sobie radę.

Już okładka tego albumu wprowadza w marzycielską, trochę odległą atmosferę. Wyobrażamy sobie, jak zakładamy słuchawki i odlatujemy w spokojne niebo. Zostaniemy tam do końca, bo cała płyta utrzymana jest w podobnej, łagodnej stylistyce, choć nie brakuje jej popowego feelingu i psychodelicznych nawiązań do początków kariery.

Najpierw jest ozdobiony trip-hopowym sznytem Sit and Wonder, przypominający brzmieniem UNKLE (z którym Ashcroft nagrał w 1998 roku kawałek Lonely Soul).

Bardziej przebojowy singiel pod numerem dwa – Love is Noise – bazuje na dwóch prostych samplach "uhu" i "aha". Gdyby nie trwał pięć i pół minuty, mógłby z powodzeniem śmigać w porannym radiu. Tekst to kilka prostych, ale bardzo celnych przemyśleń o miłości.

Numery trzy do pięć noszą delikatne znamiona wypełniaczy, ale ewentualne negatywne odczucia szybko odchodzą w niepamięć przy dźwiękach szóstki – I see houses. Skojarzenia z poprzednim albumem jak najbardziej uzasadnione. Wszystko zasadza się na prostej perkusji, minimalistycznym fortepianie, dyskretnym symfonicznym tle i magicznym wokalu, przechodzącym niekiedy do recytacji.

Noise Epic to hołd złożony początkom istnienia kapeli. Nick McCabe podkręcił przester i bawi się sprzężeniami. Wokal przechodzi przez masę efektów, które pozwalają zbudować psychodeliczny majstersztyk w nowoczesnym stylu. W kontrapunkcie dla jadącej na ciągłym przepięciu gitarze plumka schowany za ścianą dźwięku bas. W końcowej szarży przypomina o sobie perkusista, zamiatający płaskimi, szybkimi uderzeniami. Kawałek zamyka się mantrowym "Wake up!".

Zaraz potem przychodzi ukojenie i powtarzające się od czasu do czasu odjazdy w stylu Sonic Youth z okresu Daydream Nation. Finalnie zostaje wrażenie zupełnego luzu. Żółtawe chmury rozwiewają się w ostatnich, melancholijnych zwrotkach Appalachian Springs i łagodnych gitarowych sprzężeniach. Można wstać i wrócić do codziennych czynności, ale już uzbrojonym w dużą dawkę spokoju i dystansu.

The Verve - Forth
Virgin Records Ltd. 2008
próbki do posłuchania